Ég fékk mér Zeldu til þess að fá litlan auðveldan hund sem gæti komið með mér út að skokka, og sem ég gæti þjálfað í agility. Hún er erfigasti hundur ég hef nokkurntíman átt, og hún hefur snúið út og inn á öllu sem ég hélt ég vissi um hundaþjálfun.

Zelda er hyperactive, verður aldrei þreytt, slakar aldrei á, hefur mikla vilju, mikið kamp, stóran mótor, mikla dótadellu, óhrædd, engin on/off takki, sefur sjaldan, mikið stress, þolir illa að vera kyrr, er alltaf að gera eitthvað af sér, veit alltaf hvenær mann sér til hennar eða ekki, er eiginlega alltaf gaman hjá henni, er líklega klárasti meðlimur fjölskyldunar. Stór hundur í litlum pakkningu.

Þar sem það hefur verið næst ómögulegt fyrir Zeldu að slaka nógu mikið á til að finna einbitni fyrir vinnu hefur ekki verið auðvelt að kenna henni keppnis hlýðni. Þar á móti er spor eitthvað sem er hægt að æfa konfliktfrítt. Henni finnst gaman þegar það er hreyfing á hlutum, og hún fær að vinna eins hratt og hún vill í sporinu, án þess að ég er að segja henni hvað hún ætti að vera gera.

Núna er Zelda orðin aðeins eldra og vitrara, og á þessu ári ætlar ég að taka upp hlýðnisþjálfunina aftur. Markmiðið er að ná Bronsprófinu, og að vera á góðri leið í Hlýðni 1. Í spor er stefnan sett á Spor 2 prófið, og í agility er stefnan sett á þátttöku í eina keppni, en hef ekki sett neitt markmið þar sem það er svo margt í agility sem við eigum eftir að gera og læra áður en kemur að keppnum.